Uit Cobouw van dinsdag 17 augustus 2004 (integraal en ongewijzigd):

Garanties zwevende dekvloer niet eerlijk verdeeld

In het kader van het Bouwbesluit is het toepassen van zwevende vloeren usance geworden. De architect neemt deze op in het ontwerp, de raadgevend akoesticus adviseert of het goed is. Echter, het leverende vloerenbedrijf moet garanderen dat het beoogde resultaat (uitgedrukt in Ico = x waarde) wordt gehaald. Is deze praktijk eerlijk, vraagt M. Abeln zich af.

Soms neemt de leverancier van het isolatiemateriaal de garantie van het vloerenbedrijf over, maar altijd onder voorbehoud dat gewerkt is volgens voorschrift. Dat is na voltooiing werk niet te controleren.
Dezer dagen ontving ik afschrift van twee controlerapporten inzake een door mijn bedrijf geleverde zwevende vloer in een appartementencomplex. Beide rapporten komen van eenzelfde zeer gerenommeerd bureau. Het eerste rapport keurt de vloeren volstrekt af en adviseert sloop plus opnieuw aanbrengen volgens een ander concept. Het tweede rapport beoordeelt de vloer als uitmuntend en boven garantie (Ico= + 15, d.w.z. 10 dB boven norm en 5 dB boven gegeven garantie). Wat is er aan de hand?

Het verschil tussen de eerste en de tweede meting is dat een onzorgvuldig aangebrachte parketplint werd verwijderd. Die ingreep is mede te danken aan een hoofdaannemer en een architect die er behoorlijk verstand van hebben. In andere situaties had het vloerbedrijf met een onoplosbare vergaderpuzzel gezeten waarin altijd eenoog koning is maar de vloerenlegger wel de makkelijkst aanwijsbare schuldige. De akoesticus echter gaat vrijuit. Hij/zij is raadgevend ingenieur en krijgt per uur een hoog tarief betaald waar ik een dag van zou kunnen leven.
Resultante is dat er met zwevende vloeren altijd/meestal wel iets mis gaat en dat de zwakste partij als schuldige wordt aangewezen: Barbertje moet hangen.

Storend
Zeer storende factor is dat allerhande verkopers van isolatiematerialen verkoopgretig hun product aanprijzen, maar zelf niet weten dat geluid wegwerken een kwestie is van massa-veer plus zorgvuldigheid plus duurzaamheid en tenslotte logaritmisch rekenen. Men strooit wat magische rapporten op tafel en geeft garanties die geen van beide bij nauwkeurige analyse betekenis hebben.

Eindslachtoffer is de consument die met zijn Vereniging van Eigenaren in eindeloze procedures en gebrek aan wooncomfort terecht komt. Slachtoffer zijn echter ook de projectontwikkelaar en de bouwaannemer die veel afwikkeling moeten toevoegen aan de aanvankelijke investering en zich uiteindelijk in de maling genomen voelen, dus minder zullen doen aan toekomstige kwaliteitsontwikkeling of -bewaking. Per saldo leidt de (bouw)economie schade.

M. Abeln, Scherpenzeel Frl
nosabeln@cybercomm.nl

Toelichting:
Het gebeurt wel vaker dat ik een technisch en marktbeschouwend stukje aan de Cobouw stuur. Het blad drukt het ook altijd af, vaak na het aanbrengen van wat verbeteringen, en ik vraag me af waarom er niet meer collega's zijn die via hun vertrouwde vakblad bruikbare ideeën uiten.
Vooral ook vraag ik mij af waarom aangesproken partijen (in de bovenstaande tekst niet genoemd maar we weten allemaal dat het gaat om leveranciers als Rockwool, Isover, Imbema Denso, Fonofloor) niet reageren. Voelt men zich niet aangesproken?
Tenslotte wil ik toevoegen dat de in het boven beschreven voorbeeld genoemde bouwkundig aannemer Midreth te Mijdrecht is, en de begeleidende architekt is Dik Smeding te Amsterdam. Het verhaal vond plaats in het project Woonhuijs aan de Prinsengracht te Amsterdam, ca 2000 m2 luxe appartementen.

Nos Noordegraaf over faalrisico

Cobouw 6/12/01: Miljoenenstrop Bouwfonds Wonen

Cobouw 7/12/01: Kopers vertrouwden Bouwfonds niet meer

Cobouw 14/12/01: Bouwfonds wil compromis

Cobouw 21/12/01: Bouwfonds sloopt vloeren flat Heerlen toch

Cobouw 11/01/02: Raad behandelt hoger beroep Bouwfonds

De Telegraaf 30/01/02: Nieuwe vloeren uit nieuwe flat gesloopt

Cobouw 19/02/02: Kopers torenflat eisen schadevergoeding op

Terug naar boven